Bir zamanlar,üzerinde bütün duyguların oldugu bir ada varmış

mutluluk,üzüntü bilği ve tüm diğerleri,aşkta dahil.

birğün adanın batmakta oldugu,duyğulara haber verilmiş.bunun üzerine hepsi adayı terk etmek için sandallarını hazırlamışlar.aşk adada en son kalan duyğu olmuş çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş.Ada neredeyse battığı zaman yardım istemeye karar vermiş.zenğinlik çok büyük bi teknenin içinde geçmekteymiş.aşk; zenginlik,benide yanına alırmısın diye sormuş.zenğinlik;hayır alamam teknemde o kadar çok altın vede gümüş varki senin için yer yok demiş.aşk çok güzel bir teknenin içinde geçmekte olan kibirden yardım istemiş.kibir lütfen bana yardım et.kibirde;sırılsıklamsın ve teknemi mahvedebilirsin diye cevap vermiş.üzüntü yakınlarda imiş ve aşk yardım istemiş:üzüntü seninle geleyim.üzüntü;offff aşk o kadar üzğünümki yalnız kalmaya ihtiyacım var.mutlulukta aşkın yanından geçmiş ve o kadar mutluymuş ki aşkın sesini bile duymamış.aşk birden bir ses duymuş,gel aşk seni yanıma alacağım...Bu aşktan daha yaşlıca birisiymiş.Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki,onu yanına alanın kim olduğunu öğrenmeyi akıl edememiş.yeni bir kara parçasına vardıklarında aşkka yardım eden yoluna devam etmiş.Ona nekadar borçlu oldğunu fark eden aşk bilgiye sormuş;bana yardım eden kimdi.bilği sana yardım eden ZAMAN dı diye cevap vermiş.Aşk;zaman mı neden bana yardım etti ki diye sormuş aşk.Bilği gülümsemiş ve

               ÇÜNKÜ; SADECE ZAMAN AŞKIN NE KADAR BÜYÜK OLDUĞUNU ANLAYABİLİR...